ตะคริว ณ นิ่วใจ

posted on 03 Jan 2009 21:51 by doggiestyle in iloveit, MyStory

จำได้ว่าเมื่อครั้งที่ทำงานอยู่ภูเก็ต ผมพักอยู่ในหอของโรงแรมแถวเชิงทะเล ทุกๆ ครั้งที่เข้ามาค้างในตัวเมืองภูเก็ตผมมักจะไปกิจกรรมซ้ำๆ กันเสมอ คือออกไปเช่าการ์ตูน หอบการ์ตูนทั้งหมดไปนั่งร้านแมคข้างๆ ห้างโรบินสัน (โรบินสันรึเปล่าหว่า) จากนั้นก็เดินข้ามมาเข้าโรงหนัง มื้อเย็นก็มักจะจบลงตรงที่ตลาดโต้รุ่งแถวๆ นั้น ร้านประจำคือร้านข้าวมันไก่ร้านนึง...เหตุผลเดียวคือลูกสาวสวย... ทั้งแม่ทั้งลูกแต่งตัวมาขายข้าวมันไก่เหมือนจะไปเที่ยวเธคหลังเก็บร้านยังไงยังงั้น 

ในสิบครั้งที่กินข้าวแถวโต้รุ่ง ประมาณแปดครั้งจะมีป้าคนนึงเดินมาขอตังค์ ผมขอเรียกป้าคนนี้ว่าดาวพระศุกร์นะ ป้าดาวพระศุกร์เป็นป้าธรรมดารูปร่างสูงโปร่งชอบใส่เสื้อเชิ้ตและผ้าถุง มองผ่านๆ อาจนึกว่าป้ามีอาชีพขายขนมหวาน หรือไม่ก็ทำอาหารอะไรสักอย่างขาย แต่ป้าประกอบอาชีพเป็นขอรับประทานครับ ไม่รู้ว่าออฟฟิศของป้าดาวพระศุกร์คลอบคลุมพื้นที่กี่ตารางกิโลเมตร แต่ผมมักจะพบป้าที่โต้รุ่งบ่อยๆ

คนอื่นๆ ที่ขอทานมักจะมีเหตุผลต่างๆ ไม่่ว่าจะเป็น ขอเงินกินข้าว ขอเงินกลับบ้าน ขอเงินซื้อกีตาร์ ขอเงินซื้อ wii ขอเงินเรียนต่อเมืองนอกและอื่นๆ อีกหนึ่งกระบุงซากอ้อย แต่ป้าดาวพระศุกร์มาเหนือกว่านั้น...
ไม่ต้องมามารยาปาปรีก้าอะไรกันแล้ว...ไม่มีคำบอกเล่าหรือคำบรรยายใต้ภาพอะไรทั้งนั้น แบมือขอมันทั้งอย่างงั้นแหละ...ประมาณว่า...กูรู้ยูว์รู้

ส่วนตัวแล้วผมชอบจะให้คนที่เอาความสามารถเข้าแลกมากกว่า เช่นร้องเพลงหรือเล่นดนตรี กรณีป้าดาวพระศุกร์ที่ใช้ความสามารถเฉพาะตัวล้วนๆ ก็เลยไม่เคยได้เงินจากผมเลยแม้แต่บาทเดียว...
หากป้าดาวพระศุกร์มีโปรแกรมจัดเก็บข้อมูลลูกค้าประจำชั้นเลวละก็...วิชัยจะต้องอยู่ในลิสต์ที่ว่า
แต่บังเอิญเธอไม่ม...เธอก็เลยจำผมไม่ได้ มาขอเงินผมทุกครั้ง

<